|
28-05-2007 - leven met bortskanker
Het was even schrikken. Aad voelde tijdens het douchen een knobbeltje onder haar arm en 1 in haar linkerborst. Meteen een afspraak gemaakt met de dokter. De dokter deed er een beetje luchthartig over en concludeerde dat het waarschijnlijk bindweefsel was uit een eerdere borstsoperatie. Adrie nam daar natuurlijk geen genoegen mee en stond erop dat er verder onderzoek verricht zou worden. De dokter verwees haar daarop naar het slotervaart-ziekenhuis. Enkele dagen later gingen wij samen naar het ziekenhuis, op de fiets, in de hoop dat het allemaal mee zou vallen.Helaas was dat niet het geval. Het ging allemaal vrij vlot. Na de foto's zag men meteen al dat het niet goed zat. Er werden meteen puncties genomen van de borst en de lymfen en de uitslag was waar we al voor vreesden. Borst/lymfeklier-kanker.De schrik was groot en we moesten beiden heel erg huilen. De chirurg stelde meteen een behandeling voor dat zou bestaan uit het verwijderen van de tumoren, daaropvolgend een chemokuur + bestralen.Wij waren inmiddels tot bedaren gekomen en Adrie toonde zich ijzersterk. Belangrijk was ook de wetenschap dat ze er waarschijnlijk vroeg bij was. Maar omdat ook daar nog geen 100% uitsluitsel over bestond, moesten we toch verder onderzoek afwachten. De kans dat er nog verdere uitzaaingen waren was nog steeds aanwezig.Onzekerheid en nog eens onzekerheid dus.Maar hoe nu verder? Hoe vertel je het de kinderen?Eerst de familie maar inlichten. Adrie belde eerst haar broers Piet en Jan op. Piet kwam meteen met Desiree, zijn vriendin. Corien was ook zeer snel ter plekke, op de fiets. Zij zijn die dag van onschatbare hulp geweest en hebben Adrie alle steun gegeven die zij op dat moment nodig had. Ikzelf wist me nog geen raad met de hele situatie en voelde me als verdoofd. Ik kon het me niet voorstellen dat mijn vrouwtje zo ziek kon zijn. Beelden van mijn zusje Wanda kwamen voorbij die aan hetzelfde was overleden. Niet weer, dacht ik. Adrie had precies hetzelfde en zag zichzelf al helemaal in dezelfde situatie verzeild. Zij heeft Wanda toentertijd van zeer nabij meegemaakt en toogde wanneer het haar uitkwam, altijd naar Wanda om haar tot steun te zijn.Nu bleek ze het zelf te hebben en wist totaal niet wat haar nog meer te wachten stond. De operaties, de chemo, het bestralen, ze kon zich er niks bij voorstellen, maar was wel bereid alles te ondergaan. Zelfs zoiets drastisch als het laten verwijderen van haar linkerborst was een optie die zij niet uit de weg ging. De kinderen gingen voor en dan was niets meer belangrijk.
Gepost door: adrie op 28-05-2007 om 12:01
|
|
|